Voor vrouwen die weten dat er meer in hen zit dan ze nu laten zien; én dat serieus nemen.

Op een nacht danste ze.

Blootsvoets op het strand, onder een volle maan, omringd door haar zusters.
Haar haar glansde als de maan.
Haar ogen fonkelden als de sterren in het water.

Ze was thuis in zichzelf.

En toen werd haar huid gestolen.
Niet verloren. Niet afgelegd.
Gestolen, door iemand die haar wilde hebben maar niet begreep wat hij nam.
Ze had geen keus. Zonder haar huid kon ze nergens naartoe.

Ze ging mee.
Ze leerde zich aanpassen.
Ze zorgde. Ze gaf.
Ze deed wat er van haar verwacht werd.
En ze deed het goed.

Zo goed dat niemand het zag.
Dat zij het zelf bijna vergat.

Bijna.

Want diep vanbinnen bleef er iets trekken.
Een herinnering zonder woorden.
Een verlangen naar iets wat ze niet kon benoemen.
Tot er een avond was waarop ze stilstond.
En de zee hoorde.

Ze vond haar oude huid terug.
Ze keek ernaar.
Ze rook eraan.
Ze herkende hem.

Maar hij paste niet meer.

Te lang weggelegd. Te lang niet gedragen.
Ze was niet meer de vrouw die de huid ooit had omhuld.

Ze had een nieuwe huid nodig.
Een die past bij wie ze nu is.
Of wil worden.